Posted in Personal Rant

Die keer dat ik mama verloor in de supermarkt

Die keer dat ik mama verloor in de supermarkt Posted on September 16, 20181 Comment

Ik ben een denker. Alles wat rondom mij gebeurt, alles wat ik zie, het moet door mijn brein passeren. Of dat iets positief is laat ik in het midden. Maar tijdens de afgelopen maanden heb ik amper de kans gehad om die bovenkamer te gebruiken. Het was allemaal wat teveel om te verwerken. Nu lig ik hier in de zetel, gewoon niets te doen. Ik heb tijd om na te denken. Heel veel, want ik heb wel wat in te halen.

Als ik terugblik naar anderhalf jaar geleden kan ik me geen groter contrast inbeelden. M’n schedel zou openbarsten van gedachtes en vragen. Ik voelde me verloren. Alsof ik hysterisch rond me heen naar mama zocht in de supermarkt. Of naar mezelf. Wie was ik? Wat wou ik doen?

Ik had twee opties: heel erg bang zijn en me volledig terugtrekken, of een sprong in het duister nemen. Ja, ik zou stoppen met mijn studies. Dat derde jaar Journalistiek zou ik niet overleven. Niet mentaal, niet fysiek. Het was niet voor me weggelegd. Ik mislukte wel vaker. Dat maakte mijn toekomst te onzeker.

Ik zette door. Onder lichte dwang, weliswaar. Toch was ik tijdens de laatste maanden op school nog steeds niet zeker van mijn stuk, de onzekerheid kroop nog dieper in mijn kleren. Een bachelorproef afleggen, stage lopen… En dan? Ik moest én zou de toekomst voor me uitleggen. Misschien had ik toch moeten stoppen met studeren? Ik ging niet slagen, onmogelijk.

Voor ik het wist stond er een documentaire op film, plaste ik zowat in mijn broek voor de jury en zat ik aan een bureau in één van de grootste Belgische mediabedrijven. How the hell did I get here?

Het lijkt wel alsof het allemaal een out-of-body experience is geweest. Was ik wel daar om het te beleven? De afgelopen maanden waren een autorit van 300 kilometer per uur. Ik zag het wel allemaal voorbij flitsen, maar er echt bij stilstaan? Dat ging niet.

Zelfs tijdens mijn stage was ik ervan overtuigd dat ik faliekant zou falen, ook al had ik mijn diploma zo goed als zeker. Nu is het zelfs een beetje hallucinant dat ik dit nog steeds dacht toen er mij een job werd aangeboden na mijn stage. Vrienden, familie en zelfs vreemdelingen drukten het mij op de neus: “Hoe goed is dat?!”.

Ik zag het niet. Wat ik niet zo goed leek te begrijpen is dat het leven na school eindeloos is. Er zijn geen semesters meer. Geen herfst, kerst- of krokusvakanties. Geen herexamens. Het vaste stramien dat mijn leven de afgelopen 16 jaar beheerste verdween in één klap. Er waren geen zekerheden meer in het leven waar ik me blijkbaar zo hard aan vasthield.

Ondertussen kan ik accepteren dat het leven z’n gangetje gaat, zonder dat je weet hoe én wat. Ik kan ook terugkijken en mezelf een schouderklopje geven. Verdomme, ja, af en toe doe ik het wel eens goed. Want waar ik toen dacht dat ik zou falen, doe ik nu een job waarvan ik nooit dacht ze te mogen doen. Woon ik in mijn eigen stek. En misschien nog het beste van al: ik weet eindelijk wie ik ben, wat ik waard ben en waar ik naartoe wil.

1 thought on “Die keer dat ik mama verloor in de supermarkt

Leave a Reply

%d bloggers like this: